Ας ψάξουμε το φασισμό μέσα μας!

    Ο φασισμός, και γενικότερα η δυσανεξία στο διαφορετικό -φυλετικό, θρησκευτικό, ιδεολογικό, βιολογικό κλπ.- είναι κομμάτι του εαυτού μας. Ας μην κρυβόμαστε! Όλοι μας απέναντι στο καινούριο είμαστε επιφυλακτικοί. Μια νέα αλλαγή, μεταρρύθμιση, μετατόπιση από το σύνηθες μας προκαλεί ψυχικές αναταράξεις. Ένα νέο πρόσωπο στην παρέα μας αντιμετωπίζεται με δισταγμό και ανάλογα με το χαρακτήρα μας -και το δικό του φυσικά- μπορεί να ενσωματωθεί στην ομάδα γρηγοτότερα, βραδύτερα ή και καθόλου... 

    Αν αυτά ισχύουν στην "κοινωνία των μεγάλων", στην "κοινωνία των παιδιών" τα πράγματα είναι περισσότερο σκληρά. Κι αυτό, γιατί ο εγωκεντρισμός, που είναι αναπόφευκτο εξελικτικο στάδιο του ατόμου, ο προωθούμενος εκ του κοινωνικού περιβάλλοντος ανταγωνισμός και η έλλειψη εξοικείωσης με το διαφορετικό σε χώρους εκτός σχολείου ("αποστειρωμένα" περιβάλλοντα) επικρατούν. 

   Όταν μάλιστα εμείς οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί με τη συμπεριφορά μας οξύνουμε αντί να αμβλύνουμε το πρόβλημα, τότε ποιον φασισμό να τσακίσουμε;;; Από συνθήματα καλά πάμε, από πράξη χωλαίνουμε...

   Πόσες φορές έχουμε θυμώσει με μαθητές που διαθέτουν πιο χαμηλή αντίληψη από άλλους, κατά τη γνώμη μας ξεφτέρια;; Να 'τος ο διαχωρισμός!

   Πόσες φορές έχουμε συγκρουστεί με μαθητές που θέλουν να λύσουν μια άσκηση ή "λένε το μάθημα" με το δικό τους τρόπο;; Να 'τη η εμμονή!

    Πόσες φορές έχουμε μέσα μας οργιστεί όταν δεν δίνουν την απάντηση που θέλουμε να ακούσουμε εμείς;; Να 'τος ο φασισμός!      

   Όταν μάλιστα αυτή η δυσανεξία αποκτήσει παθολογικό χαρακτήρα βάσει επιχειρηματολογίας, τότε μιλάμε για τύφλωση. Ας προσέξουμε, λοιπόν, πρώτα τον εαυτό μας! Ας ωριμάσουμε ψυχικά εμείς οι ίδιοι και μετά μαζί με τους μαθητές  μας ας μιλήσουμε για αλληλοσεβασμό, αλληλοβοήθεια, δημοκρατικό διάλογο, σεβασμό στη διαφορετικότητα, ελευθερία σκέψης και έκφρασης.

   Δεν είναι, λοιπόν, μόνο θέμα κενών διδασκαλίας...